De Stichting Naammaak wil voorkomen dat een archief vol originele, mogelijk zelfs vernieuwende muziek op weg is naar de prullenbak zonder ooit te zijn gehoord. De stichting koestert de pretentie dat haar muziekbestand zowel door de ontstaanswijze als door de uiteindelijke muziekstukken een cultureel fenomeen vormt waarvoor aandacht gevraagd mag worden. Al dit muziekwerk komt voort uit puur speelplezier, heeft oorspronkelijk niet eens als doel publiek te vermaken, carrières te zoeken, bij te verdienen of te imponeren op concoursen, dan wel om als variant op wekelijks voetballen, bridgen, toneelspelen of paardrijden, de deelnemers 'van de straat te houden'. De oorzaak van dit archief is de oorzaak van muziek en kunst in het algemeen: de homo ludens, de spelende mens; spel-en-der-wijs. De stichting beoogt het houden van exposities van voormelde muziekwerken, TOONstellingen, waarbij gaandeweg een herhaalbare vorm voor presentatie zal worden gezocht en waarbij het expliciete gebruik van licht en overige kunstzinnige uitingen mogelijk blijft.

CENTRUM VOOR EIGEN WIJS, VOLKSKUNST EN ONTSCHOLING

De stichting beschouwt de rol van kennis en efficiëntie in onze samenleving met argwaan, aangezien een mens voor al wordt gestuurd en gevormd door emoties, driften, affecties en dat soort zaken. De omgang van mensen met elkaar is primair gebaseerd op uitwisseling van sympathie en afkeer, met zelfbehoud als richtlijn. De stichting bepleit het terugdringen van de rol van feitenkennis ten gunste van emoties die voor de uiteindelijke intelligentie van de mens als sociaal dier van elementair belang zijn. Al te gemakkelijk wordt vooruitgang gezocht in cognitieve systemen in een coherente omgeving, terwijl ons bestaan in essentie door de complexe dynamiek die tijdverloop teweeg brengt eerder lachwekkend en hilarisch willekeurig is. We veronderstellen dat vooruitgang een kenmerk is van de 'onze tijd' en zijn geobsedeerd door een streven naar efficiëntie hoewel een uiteindelijke doelstelling ontbreekt: wat moeten wij op deze planeet?

Gedachteloos wordt de ratio verheven tot reddingboot en methode bij uitstek om het menselijke bestaan te beschouwen en te verbeteren, waarnaast onze behoefte aan helden, religie, heroiek en dramatiek wordt bijgezet in het rariteitenkabinet van kunst, roes, spelletjesmakers en televisiedominees. Menselijke relaties hebben aan de oppervlakte veelal cognitieve zaken tot onderwerp en onze (doorgaans ambtelijke) taal is daar ook hoogstens geschikt voor. Datgene wat muziek en kunst met mensen kan doen, geeft aan dat onze beleving irrationeel is en een eigen aard heeft zodat wellicht ook het existentiële gelijk aan niemand is voorbehouden. Een dansend mens is vast niet ongelukkig en doet weinig verkeerd (spreken is zilver, voelen is goud). Zucht naar vervoering, verheffing is mogelijk een kenmerk van onze soort: 'kill the ratio!'. In de muziek van deze stichting wordt veel gezongen maar gaat de aandacht ten eerste uit naar de klank van de zang. De betekenis van de woorden zijn een grappige bijzaak, er valt immers weinig te zeggen, hoogstens te spotten. Stel het denken maar wat uit 'houmijdom!' en aanvaardt dat ons bestaan, behoudens vrijwillig geloof, waarschijnlijk van nergens naar nergens gaat zodat niemand gelijk heeft en respect voor de ander (naastenliefde als eigen belang) de enige passende houding is. Wij, camera die de kolkende willoze omgeving naar believen aanvult en domineert met projecties om het resultaat schaamteloos als exclusieve waarheid te beschouwen. Doe eens wat meer aan zelfspot.